سرکوب، شکنجه و دروغهای بی‌دنده و ترمز

۱۳۹۷/۱۰/۱۹

سخن روز

روز گذشته سران دوقوه، یعنی ‌آخوند روحانی، رئیس‌جمهور و آخوند آملی لاریجانی، رئیس قوه قضاییه، جدا جدا به صحنه آمدند و اگر ‌چه هر دو ظاهراً دربارهٔ دو موضوع متفاوت حرف زدند، اما فصل‌مشترک حرفهایشان ضدونقیض‌گویی، وعده‌های دروغ و ادعاهای مسخره بود.

روحانی در جمع مدیران بالای وزارت کشاورزی و در رابطه با موضوع کشاورزی و کشاورزان صحبت کرد و آخوند لاریجانی در جمع مقامهای قوه قضاییه طبق معمول راجع به مسائل مختلف و به‌خصوص راجع به رسوایی شکنجه وحشیانهٔ یکی از کارگران بازداشت‌شدهٔ هفت‌تپه حرف زد.

صحبتهای روحانی چه بود؟

روحانی به این نکات اشاره کرد:

  • وضع کشاورزان به‌ویژه در دوره دولت خودش خیلی خوب شده است!
  • کاری که دولتش برای کشاورزان کرده، تاکنون در تاریخ ایران نظیر نداشته است! اما یک عده هستند که می‌خواهند مردم را ناامید کنند!
  • البته کشاورز باید امنیت داشته باشد و اگر زندگی کشاورز تأمین نشده باشد و امنیت نداشته باشد، ممکن است مشکل امنیتی برای جامعه به‌وجود بیاید!

در مجموع می‌توان گفت صحبتهای روحانی حول ۲خط امیددرمانی و تعریف‌درمانی بود! آن‌چنان که گویا با یک عده بچه طرف است و با تعریف و تعارف می‌خواهد سر آنها را شیره بمالد.

منشاء تناقض در صحبتهای روحانی

روحانی از یک‌سو می‌گفت کاری که برای کشاورزان شده در تاریخ بی‌نظیر بوده و از سوی دیگر نسبت به این‌که امنیت نظام از جانب کشاورزان ناراضی مورد تهدید قرار بگیرد ابراز نگرانی می‌کرد. آیا این دو موضوع متناقض نیست؟

این تناقض روشنی است که از یک واقعیت بیرون می‌آید:

واقعیت آن است که بحرانها و بیش از همه، بحران اجتماعی(قیام) به‌شدت نظام را تهدید می‌کند، یکی از کانونهای قیام طی تظاهرات و اعتصابها و درگیریهای ۲ساله اخیر، کشاورزان اصفهان بوده‌اند و رژیم هم در این ۲سال نه با سرکوب و نه با وعده و وعید نتوانسته این کشاورزان را خاموش کند.

رژیم هم به‌ویژه در شرایط کنونی خوب می‌فهمد که وجود چنین کانونهای انفجاری‌ای تا چه اندازه برای امنیتش خطرناک است.

روز ۲۱آذر ۹۷ خامنه‌ای به‌روشنی هشدار داد که مواظب باشید، نقشه‌هایی برای نظام کشیدند. بعد هم اشاره کرد به قیام و اعتراضات و...

برای همین هم از یک‌طرف روحانی می‌خواهد با تعریف‌درمانی، به خیال خود آنان را آرام کند و جلوی گسترش اعتراضات کشاورزان محروم را بگیرد، از طرف دیگر، از خطر «امنیتی» آنها برای کل نظام به‌طور واقعی نگران و هراسان ا ست.

کما این‌که شعارهای کشاورزان محروم این است: «روحانی دروغگو» یا در سیرک جمعه رژیم در اصفهان پشت به نماینده خامنه‌ای می‌کردند و شعار می‌دادند: «پشت به دشمن، رو به میهن!». یا «دشمن ما همین جاست، دروغ میگن آمریکاست!». یعنی کشاورزان به این درجه از آگاهی رسیدند که دشمن اصلی خودشان را به‌خوبی شناخته‌اند و آن را در شعارهایشان علناً معرفی هم می‌کنند.

باید تأکید کرد که وضعیت انفجاری آن‌چنان جدی است که ۱۸عضو مجلس ارتجاع از اصفهان در یک اقدام نمایشی استعفا دادند. چرا؟

آیا واقعاً دلشان برای مردم سوخته بود؟

یا به وضعیت انفجاری جامعه به اندازه کافی اشراف داشته و می‌خواهند خودشان را کنار بکشند و به این ترتیب، آبی روی آتش آنها بریزند.

کار مفید از وحشت انفجار؟!

اولین سؤالی که اینجا پیش می‌آید این است که شاید رژیم به‌علت همین وضعیت انفجاری جامعه، واقعاً بخواهد برای کشاورزان کاری کند؟ چنین احتمالی چقدر واقعی است؟

چنین احتمالی و احتمال سازندگی از وحشت سقوط البته واقعی نیست چرا که:

این فقط کشاورزان نیستند که در وضعیت انفجاری قرار دارند. اقشار گسترده از کارگران تا بازنشستگان از فرهنگیان تا دانشجویان، از رانندگان کامیون تا بازاریان و از غارت‌شدگان تا بیکاران و... همه به میدان آمده‌اند و عزم جزم دارند حقوق به یغما رفته خود را از حکومت غارتگر آخوندی باز پس گیرند.

به همین علت است در رژیمی که «بودجه‌خوارها»(به تعبیر خودشان) تمام سرمایه را خرج سیاست‌های غارتگرانه و صدور تروریسم و سرکوب می‌کنند، چگونه می‌خواهند مشکل کشاورزان و سایر اقشار را حل کنند؟

برعکس، همین ۳هفته پیش بود که خبر دادند؛ می‌خواهند حداقل دستمزد را حذف کنند و اول هم قصد دارند از روستاییان و کارگران کشاورزی شروع کنند.

حتی یک رسانه رژیم هشدار داد که این کار یعنی کشاورزی که قبلاً دست‌کم با یک میلیون تومان قرارداد می‌بست(که تازه همین ۴-۵بار زیر خط فقر هست) الآن باید با ۳۰۰-۴۰۰هزار تومان قرارداد ببندد!

برای همین رژیم نه می‌خواهد و نه می‌تواند اقدامی سازنده در راستای بهبود وضعیت کشاورزان و سایر اقشار به‌عمل آورد.