چهل سال قیام برای آزادی ۱

  • ۱۳۹۷/۱۰/۷

قیام ایران

قسمت اول: نگاهی به راه طی شده

نقشه ایران و شهرهای شورشی آن

قسمت اول: نگاهی به راه طی شده

این روزها اگر به اخبار ایران گوش کنید در جا‌به‌جای کشور، اعتراض و اعتصاب و تحصن برپاست. این نقشه ایران است که محل حرکات اعتراضی بر روی آن با نقطه‌های رنگی مشخص شده است. محل شهرهای شورشی، روستاهای معترض و کارخانه‌های اعتصابی را می‌توانید در تقریباً تمامی مناطق مسکونی آن ببینید.

نقاطی که این نقشه را هر روز رنگین‌تر از روز قبل می‌کنند.

هر یک نقطه رنگی که اینجا می‌بینید نشانه شورش جمعی از مردم بر ضد ارتجاع آخوندی است. شورشهایی که روزبه‌روز بیشتر و گسترده‌تر می‌ گردند، خیزش‌هایی که شعارها و مطالباتشان رادیکال‌تر می‌شوند تا روزی که تمامی این نقشه را بپوشانند و دیگر هیچ جایی برای دیکتاتور و دیکتاتوری باقی نگذارند.

رنگین شدن این نقشه از چه تاریخی آغاز شد؟

خوب است بدانیم که اولین نقطه‌های رنگی از همان فردای روی‌کارآمدن خمینی درخشیدن گرفتند و روزبه‌روز به تعداد این نقاط رنگی اضافه شد تا امروز که تقریباً تمام ایرانیها مشغول رنگ‌آمیزی کردن نقشه میهنش خویش‌اند. ایرانی به رنگ رنگین‌کمان آزادی.

اکنون روزی نیست که حرکتی، اعتصابی، تحصن یا قیامی در چند گوشه کشور برپا نشود.

هفته‌ای نیست که خبر داغی از خیزش مردم یک شهر یا یک استان یا یک صنف از اقشار مختلف مردم ایران، روی آنتن‌ خبرگزاریهای معتبر جهان نرود و ماهی نیست که خبر شورش ایرانی‌ها در شمار پرخواننده‌ترین خبرهای جهان قرار نگیرد.

این روند پرشتاب و پیوسته، از اولین هفته دیماه سال ۱۳۹۶ اوجی تازه گرفت و کماکان ادامه دارد.

فراز و فرودهای قیام

این قیام تاکنون البته فراز و فرودهایی هم داشته است.

یک هفته تقریباً تمامی ایران را دربرمی‌گیرد و گاهی هم به تظاهرات و اعتصاب‌های پراکنده در گوشه و کنار مملکت تبدیل می‌شود و روز بعد دوباره با یک اعتصاب سراسری و پرقدرت، تمامی خبرهای جهان را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد.

این فراز و فرود‌ها، البته ذاتی یک قیام عظیم به گستردگی و ریشه‌داری قیام مردم ایران است.

قیام‌های پیشین و حتی انقلاب ۵۷ هم در سال‌های آخرش تا حدی، برخی از همین ویژگی‌ها را داشت. البته نمی‌توان گفت که انقلاب‌ها عینا مانند هم هستند، اما از سوی دیگر نیز با نگاهی از فرازی بالاتر می‌توان دریافت که انقلاب‌ها عموماً، در یک نگاه تاکتیکی، از خطوط و نقطه‌هایی متعدد با فواصل نامنظم از یکدیگر تشکیل می‌شوند. نقاطی که در طول زمان به‌هم نزدیک و نزدیک‌تر شده تا سرانجام در یک مقطع، به یک خط تبدیل شده و سرانجام هم‌چون خدنگی بی‌مهار، سد و مانع تغییر را می‌شکافد و از نقطه تغییر کیفی (انقلاب) عبور می‌کند.

در یک نگاه از دیدگاهی بالاتر اما، انقلاب یک خط مارپیچ است که پیوسته رو به اوج می‌رود و پررنگ‌تر می‌شود. تا جایی‌که به یک صاعقه تبدیل شده و در یک مقطع تقریباً کوتاه و به‌شدت توفانی، ناگهان تمامی تغییرات کمی را به یک تغییر کیفی تبدیل کرده و همه‌ چیز را از بنیان دگرگون می‌کند.

این نوشته نگاهی است به قیام بزرگ مردم ایران که از همان فردای حاکمیت خمینی آغاز شد، مراحل بی‌شماری را طی کرد و این روزها راه به سوی انقلابی بزرگتر می‌برد:

انقلاب دموکراتیک نوین مردم ایران.

سابقه قیامهای امروز

ریشه آنچه راکه این روزها در ایران جریان دارد، باید در سال‌های آغازین پس از سقوط دیکتاتوری سلطنتی جستجو کرد. در روزهایی که شاه سقوط کرده بود و خمینی هنوز آن‌چنان که باید و شاید مستقر نشده بود و نسیم آزادی هنوز از نفس نیفتاده بود.

گرچه خمینی همان «نیم‌نسیم‌ آزادی» را هم تحمل نکرد و با ۲سال سرکوب خونین و لحظه‌مره، دوباره بساط دیکتاتوری را پهن کرد.

آنچه هم که در این روزها در چشم‌انداز قرار دارد، ادامه طبیعی و ضروری همان مسیری است که در همان سالها و در مقابله با دیکتاتوری، توسط جوانان انقلابی و پیشتاز ایران گشوده شد.

مسیری که در بزرگ‌ترین ایستگاه خود در سال ۱۳۵۷، به سرنگونی دیکتاتوری سلطنتی ختم شد.